Faraday – definicja w chemii
Faraday: Ładunek elektryczny przenoszony przez jeden mol elektronów, około 96 485 kulombów. Wartość ta nazywa się stałą Faradaya (F).
Stała Faradaya łączy ładunek elektryczny przepływający przez ogniwo z ilością substancji reagującej na elektrodzie. Jest równa liczbie Avogadra pomnożonej przez ładunek jednego elektronu i nosi imię Michaela Faradaya, który w latach trzydziestych XIX wieku sformułował prawa elektrolizy. Chemicy używają jej do obliczania, ile metalu wydzieli prąd, i do powiązania napięcia ogniwa z energią jego reakcji.
Przykłady
- Wydzielenie 1 mola srebra z jonów Ag⁺ wymaga około 96 485 C
- Wydzielenie 1 mola miedzi z jonów Cu²⁺ wymaga dwa razy większego ładunku
- Otrzymanie 1 mola glinu z jonów Al³⁺ wymaga około 289 000 C
- Prąd o natężeniu 1 ampera musi płynąć przez około 26,8 godziny, aby dostarczyć 96 485 C
W układzie okresowym
Ładunek jonu, który dla wielu metali wynika z numeru grupy, określa, ile ładunku potrzebuje każdy mol: Na⁺ potrzebuje jednego mola elektronów, Mg²⁺ dwóch, a Al³⁺ trzech.