ฟาราเดย์: นิยามในวิชาเคมี
ฟาราเดย์: ประจุไฟฟ้าที่อิเล็กตรอนหนึ่งโมลนำพา ประมาณ 96,485 คูลอมบ์ ค่านี้เรียกว่าค่าคงที่ฟาราเดย์ (F)
ค่าคงที่ฟาราเดย์เชื่อมโยงประจุไฟฟ้าที่ผ่านเซลล์กับปริมาณสารที่ทำปฏิกิริยาที่ขั้วไฟฟ้า มีค่าเท่ากับเลขอาโวกาโดรคูณด้วยประจุของอิเล็กตรอนหนึ่งตัว และตั้งชื่อตามไมเคิล ฟาราเดย์ ผู้คิดกฎของการแยกสลายด้วยไฟฟ้าในทศวรรษ 1830 นักเคมีใช้ค่านี้คำนวณว่ากระแสไฟฟ้าจะเคลือบโลหะได้เท่าใด และเชื่อมโยงแรงดันไฟฟ้าของเซลล์กับพลังงานของปฏิกิริยา
ตัวอย่าง
- การเคลือบเงิน 1 โมลจากไอออน Ag⁺ ใช้ประมาณ 96,485 C
- การเคลือบทองแดง 1 โมลจากไอออน Cu²⁺ ใช้ประจุเป็นสองเท่า
- การผลิตอะลูมิเนียม 1 โมลจากไอออน Al³⁺ ใช้ประมาณ 289,000 C
- กระแส 1 แอมแปร์ต้องไหลประมาณ 26.8 ชั่วโมงจึงส่งประจุ 96,485 C
ในตารางธาตุ
ประจุของไอออน ซึ่งสำหรับโลหะหลายชนิดเป็นไปตามหมู่ กำหนดว่าแต่ละโมลต้องใช้ประจุเท่าใด: Na⁺ ต้องการอิเล็กตรอนหนึ่งโมล Mg²⁺ สองโมล และ Al³⁺ สามโมล