การเผาไหม้: นิยามในวิชาเคมี
การเผาไหม้: ปฏิกิริยาที่รวดเร็วระหว่างเชื้อเพลิงกับออกซิเจน ซึ่งปลดปล่อยพลังงานในรูปความร้อนและมักมีแสงด้วย การลุกไหม้เป็นคำที่ใช้กันในชีวิตประจำวัน
การเผาไหม้สมบูรณ์ของเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอนในออกซิเจนที่มีเพียงพอจะให้คาร์บอนไดออกไซด์และน้ำ เมื่อออกซิเจนมีจำกัด การเผาไหม้ไม่สมบูรณ์จะให้คาร์บอนมอนอกไซด์ ซึ่งเป็นแก๊สพิษ และเขม่า (คาร์บอน) ด้วย การเผาไหม้ต้องมีเชื้อเพลิง ออกซิเจน และความร้อนที่มากพอจะเริ่มปฏิกิริยา ดังนั้นการกำจัดองค์ประกอบใดองค์ประกอบหนึ่งในสามอย่างนี้ ซึ่งเป็นแนวคิดเบื้องหลังสามเหลี่ยมไฟ ก็จะดับไฟได้
ตัวอย่าง
- การเผาไหม้ของมีเทน: CH₄ + 2O₂ → CO₂ + 2H₂O
- น้ำมันเบนซินที่เผาไหม้ในเครื่องยนต์รถ
- ริบบิ้นแมกนีเซียมเผาไหม้ด้วยเปลวไฟสีขาวสว่างจ้าได้ MgO
- เทียนไขที่เผาไหม้ไอของขี้ผึ้งในอากาศ
ในตารางธาตุ
เชื้อเพลิงส่วนใหญ่เป็นสารประกอบของคาร์บอนและไฮโดรเจน และเผาไหม้โดยทำปฏิกิริยากับออกซิเจนจากหมู่ 16 ได้คาร์บอนไดออกไซด์และน้ำ