ออกซิเดชัน: นิยามในวิชาเคมี

ออกซิเดชัน: การสูญเสียอิเล็กตรอนของสารระหว่างปฏิกิริยา ซึ่งทำให้เลขออกซิเดชันเพิ่มขึ้น อาจหมายถึงการรับออกซิเจนหรือการสูญเสียไฮโดรเจนด้วย

ออกซิเดชันไม่เคยเกิดเพียงลำพัง: อิเล็กตรอนที่สารหนึ่งสูญเสียไปจะถูกสารอีกชนิดรับไว้ ซึ่งสารนั้นถูกรีดิวซ์ ปฏิกิริยาโดยรวมจึงเรียกว่าปฏิกิริยารีดอกซ์ ตัวช่วยจำ OIL RIG ย่อมาจาก Oxidation Is Loss, Reduction Is Gain ของอิเล็กตรอน การเผาไหม้ การเกิดสนิม การหายใจ และปฏิกิริยาภายในแบตเตอรี่ล้วนเป็นปฏิกิริยารีดอกซ์

ตัวอย่าง

ในตารางธาตุ

โลหะทางด้านซ้ายของตาราง โดยเฉพาะโลหะแอลคาไลในหมู่ 1 ถูกออกซิไดซ์ได้ง่ายที่สุด เพราะสูญเสียเวเลนซ์อิเล็กตรอนจำนวนน้อยของมันได้ง่าย

ศัพท์ที่เกี่ยวข้อง

ศัพท์ทั้งหมด