ออกซิเดชัน: นิยามในวิชาเคมี
ออกซิเดชัน: การสูญเสียอิเล็กตรอนของสารระหว่างปฏิกิริยา ซึ่งทำให้เลขออกซิเดชันเพิ่มขึ้น อาจหมายถึงการรับออกซิเจนหรือการสูญเสียไฮโดรเจนด้วย
ออกซิเดชันไม่เคยเกิดเพียงลำพัง: อิเล็กตรอนที่สารหนึ่งสูญเสียไปจะถูกสารอีกชนิดรับไว้ ซึ่งสารนั้นถูกรีดิวซ์ ปฏิกิริยาโดยรวมจึงเรียกว่าปฏิกิริยารีดอกซ์ ตัวช่วยจำ OIL RIG ย่อมาจาก Oxidation Is Loss, Reduction Is Gain ของอิเล็กตรอน การเผาไหม้ การเกิดสนิม การหายใจ และปฏิกิริยาภายในแบตเตอรี่ล้วนเป็นปฏิกิริยารีดอกซ์
ตัวอย่าง
- การเกิดสนิม — อะตอมเหล็กสูญเสียอิเล็กตรอนกลายเป็นไอออนเหล็ก
- การเผาไหม้ของแมกนีเซียม: 2Mg + O₂ → 2MgO
- โซเดียมสูญเสียอิเล็กตรอน: Na → Na⁺ + e⁻
- เอทานอลถูกออกซิไดซ์เป็นกรดแอซีติกเมื่อไวน์กลายเป็นน้ำส้มสายชู
ในตารางธาตุ
โลหะทางด้านซ้ายของตาราง โดยเฉพาะโลหะแอลคาไลในหมู่ 1 ถูกออกซิไดซ์ได้ง่ายที่สุด เพราะสูญเสียเวเลนซ์อิเล็กตรอนจำนวนน้อยของมันได้ง่าย