Entalpia – definicja w chemii
Entalpia: Wielkość termodynamiczna H opisująca zawartość ciepła w układzie; jej zmiana ΔH jest równa ciepłu pochłoniętemu lub wydzielonemu w reakcji pod stałym ciśnieniem.
Ponieważ nie da się zmierzyć entalpii bezwzględnych, chemicy posługują się zmianami entalpii, zwykle w kilodżulach na mol (kJ/mol). Ujemne ΔH oznacza, że reakcja jest egzotermiczna, a dodatnie ΔH, że jest endotermiczna. Zmiany entalpii można mierzyć kalorymetrem lub obliczać z tablic wartości standardowych za pomocą prawa Hessa, które mówi, że całkowita zmiana jest taka sama, jaką drogą przebiega reakcja.
Przykłady
- Spalanie metanu — ΔH = −890 kJ/mol
- Tworzenie ciekłej wody z H₂ i O₂ — ΔH = −286 kJ/mol
- Topnienie lodu — ΔH = +6,01 kJ/mol
- Zobojętnianie mocnego kwasu mocną zasadą — około −57 kJ na mol wody
W układzie okresowym
Pierwiastkom w stanach standardowych, takim jak gazowy tlen, grafit i stałe żelazo, przypisuje się standardową entalpię tworzenia równą zero, co czyni je punktem odniesienia dla wartości wszystkich związków.