Radyoaktiflik: kimyada tanımı
Radyoaktiflik: Kararsız atom çekirdeklerinin daha kararlı çekirdeklere bozunurken kendiliğinden ışınım yayması.
Üç ana ışınım türü alfa parçacıkları (helyum-4 çekirdekleri), beta parçacıkları (hızlı elektronlar veya pozitronlar) ve gama ışınlarıdır (yüksek enerjili elektromanyetik dalgalar). Alfa ve beta bozunması proton sayısını değiştirir, bu yüzden atom başka bir elemente dönüşür. Radyoaktifliği 1896'da Henri Becquerel keşfetti; Marie ve Pierre Curie ise radyoaktif elementler olan polonyum ve radyumu keşfetti. Tıpta, duman dedektörlerinde ve kayaların ve fosillerin yaşını belirlemede kullanılır, ama ışınım canlı hücrelere zarar verebilir.
Örnekler
- Duman dedektörlerindeki amerikyum-241 alfa parçacıkları yayar
- Kayalardan bodrum katlarına sızan radon gazı
- Muzda bulunan doğal radyoaktif izotop potasyum-40
- Tıbbi ekipmanı sterilize etmek için kullanılan kobalt-60 gama ışınları
Periyodik tabloda
Radyoaktif elementler tablonun altında yoğunlaşır: kurşundan sonraki her element radyoaktiftir; teknesyum ve prometyum da öyle.