pH: definitie in de scheikunde
pH: Een schaal die meet hoe zuur of basisch een waterige oplossing is, op basis van haar concentratie waterstofionen. Bij 25 °C is pH 7 neutraal, zijn waarden onder 7 zuur en waarden boven 7 basisch.
De pH is gedefinieerd als de negatieve logaritme van de concentratie waterstofionen, pH = −log[H⁺], dus elke stap van één eenheid is een tienvoudige verandering. Een oplossing met pH 3 heeft daarom tien keer meer H⁺ dan een met pH 4 en duizend keer meer dan een met pH 6. De pH wordt gemeten met indicatoren, teststrips of een pH-meter, en de meeste alledaagse oplossingen vallen tussen 0 en 14, hoewel zeer geconcentreerde zuren en basen buiten dat bereik kunnen komen.
Voorbeelden
- Citroensap — ongeveer pH 2
- Zuiver water bij 25 °C — pH 7
- Menselijk bloed — pH 7,35 tot 7,45
- Huishoudelijke ammoniakreiniger — ongeveer pH 11
In het periodiek systeem
Metaaloxiden van links in de tabel, zoals Na₂O en CaO, geven in water oplossingen met een hoge pH, terwijl niet-metaaloxiden van rechts, zoals SO₂ en CO₂, een lage pH geven.