Zout: definitie in de scheikunde
Zout: Een ionaire verbinding opgebouwd uit positieve ionen (kationen) en negatieve ionen (anionen), meestal gevormd wanneer een zuur met een base reageert. Keukenzout, natriumchloride, is het bekendste voorbeeld.
Bij een neutralisatie komt het kation van het zout meestal van de base en het anion van het zuur, zoals wanneer zoutzuur en natriumhydroxide natriumchloride en water vormen. Zouten worden genoemd met eerst het kation en dan het anion, zoals in kaliumnitraat. Niet alle zouten zijn neutraal: natriumacetaat geeft opgelost een licht basische oplossing, terwijl ammoniumchloride een licht zure geeft.
Voorbeelden
- Natriumchloride (NaCl) — keukenzout
- Calciumcarbonaat (CaCO₃) — kalksteen, krijt en schelpen
- Koper(II)sulfaat (CuSO₄) — vormt blauwe kristallen wanneer het gehydrateerd is
- Ammoniumnitraat (NH₄NO₃) — een veelgebruikte kunstmest
In het periodiek systeem
De halogenen van groep 17 danken hun naam aan het Grieks voor zoutvormer, omdat ze zich direct met metalen verbinden tot zouten zoals NaCl en KBr.