Sól – definicja w chemii
Sól: Związek jonowy zbudowany z jonów dodatnich (kationów) i jonów ujemnych (anionów), zwykle powstający, gdy kwas reaguje z zasadą. Sól kuchenna, czyli chlorek sodu, jest najbardziej znanym przykładem.
W reakcji zobojętniania kation soli pochodzi zwykle z zasady, a anion z kwasu, jak wtedy, gdy kwas solny i wodorotlenek sodu tworzą chlorek sodu i wodę. Nazwy soli tworzy się, podając najpierw anion, a potem kation, jak w azotanie potasu. Nie wszystkie sole są obojętne: rozpuszczenie octanu sodu daje roztwór lekko zasadowy, a chlorku amonu lekko kwasowy.
Przykłady
- Chlorek sodu (NaCl) — sól kuchenna
- Węglan wapnia (CaCO₃) — wapień, kreda i muszle
- Siarczan miedzi(II) (CuSO₄) — po uwodnieniu tworzy niebieskie kryształy
- Azotan amonu (NH₄NO₃) — popularny nawóz
W układzie okresowym
Fluorowce z grupy 17, czyli halogeny, zawdzięczają nazwę greckiemu określeniu „tworzące sole”, ponieważ łączą się bezpośrednio z metalami, tworząc sole takie jak NaCl i KBr.