Grupa 2: berylowce

Dwa elektrony zewnętrzne: wzór ns²

Każda konfiguracja grupy 2 kończy się na ns², od berylu ([He] 2s²) do radu ([Rn] 7s²). Utrata obu elektronów s zostawia układ gazu szlachetnego, więc metale tworzą jony 2+ i związki o prostych wzorach, takie jak MgO, CaCl₂ i BaSO₄. Oderwanie drugiego elektronu kosztuje dodatkową energię, dlatego metale grupy 2 są mniej reaktywne niż ich sąsiedzi z grupy 1.

Wyjątkiem jest beryl: jego maleńki atom tak mocno trzyma wspólne elektrony, że wiele jego związków jest kowalencyjnych, i często zachowuje się bardziej jak glin niż jak magnez.

Tendencje w dół grupy w liczbach

W miarę schodzenia w dół kolumny elektrony zewnętrzne łatwiej oderwać. Pierwsza energia jonizacji spada z 9,323 eV dla berylu do 5,212 eV dla baru, a elektroujemność z 1,57 do 0,89.

Inne właściwości nie układają się w równą linię. Beryl topi się w 1560 K, a magnez tylko w 923 K, potem wapń podnosi wartość do 1115 K, po czym wartości spadają do 973 K dla radu. Gęstość spada do 1,54 g/cm³ przy wapniu, a potem rośnie do 3,51 g/cm³ dla baru i 5,5 g/cm³ dla radu.

Gdzie spotykasz grupę 2

Twoje ciało potrzebuje wapnia do kości i zębów oraz magnezu do setek enzymów. Mleczko magnezjowe, Mg(OH)₂, koi rozstrój żołądka, sól epsomska to siarczan magnezu, a płyty gipsowo-kartonowe powstają z gipsu, czyli siarczanu wapnia. Sole strontu nadają fajerwerkom głęboką czerwień, a szmaragd jest odmianą berylu, minerału, od którego pochodzi nazwa pierwiastka beryl.

Grupa 2 i berylowce

Tutaj kolumna i rodzina to te same sześć pierwiastków, więc strona rodziny berylowców omawia ich reakcje. Widok grupy dodaje pewien zwrot: hel też ma konfigurację ns² (1s²), a mimo to należy do grupy 18, ponieważ te dwa elektrony wypełniają jego jedyną powłokę. Rad, odkryty przez Marię i Pierre'a Curie w 1898 roku, jest promieniotwórczy.