Grupa 18: kolumna gazów szlachetnych

Pełne powłoki zewnętrzne: ns² np⁶

Od neonu w dół każda konfiguracja kończy się na ns² np⁶, czyli ośmiu elektronach zewnętrznych, jak w argonie ([Ne] 3s² 3p⁶). Hel ma 1s², dwa elektrony wypełniające jego jedyną powłokę. Skoro nie mają nic do zyskania, a ich elektrony są mocno związane, te atomy nie tworzą jonów, więc ich częsty ładunek podajemy jako 0.

Konfiguracja 1s² helu pasuje do wzoru ns² grupy 2 i kilku chemików twierdzi, że powinien stać nad berylem, ale zachowuje się dokładnie jak gaz szlachetny.

Tendencje w dół grupy

Atomy rosną i słabiej trzymają swoje elektrony zewnętrzne: pierwsza energia jonizacji spada z 24,587 eV dla helu, najwięcej ze wszystkich pierwiastków, do 15,76 eV dla argonu i 10,745 eV dla radonu. Słabe przyciąganie między atomami rośnie, więc temperatury wrzenia rosną z 4,22 K dla helu do 87,3 K dla argonu i 211,3 K dla radonu.

Ta strona podaje wartości elektroujemności tylko dla kryptonu (3,0), ksenonu (2,6) i radonu (2,2). Elektroujemność opisuje, jak mocno atom przyciąga elektrony w wiązaniu, a hel, neon i argon nie tworzą trwałych związków w zwykłych warunkach.

Skąd się biorą

Neon, argon, krypton i ksenon wydziela się ze skroplonego powietrza, które zawiera około 0,93% argonu. Hel pochodzi ze złóż gazu ziemnego, gdzie gromadzi się w wyniku rozpadu promieniotwórczego uranu i toru w skałach; radon sam jest produktem rozpadu uranu i może przenikać do piwnic. Ich nazwy opowiadają historię: neon znaczy nowy, argon leniwy, krypton ukryty, a ksenon obcy.

Oganeson i dawna grupa 0

Gdy w 1894 roku odkryto argon, układ okresowy nie miał miejsca dla niereaktywnego pierwiastka, więc dodano nową kolumnę, początkowo zwaną grupą 0. Oganeson (118), nazwany na cześć fizyka Jurija Organiesiana, dopełnia ją dziś. Otrzymano zaledwie garstkę jego atomów, więc jego właściwości są przewidywane; niektóre obliczenia sugerują, że w temperaturze pokojowej byłby ciałem stałym.